1 - دركوليدس « 126 » كه در روزگار تيبريوس در سدهء يكم پيش از مسيح ميزيسته است نگارشى باارزش دربارهء فلسفه افلاطون دارد و در آن از نوشته‌هاى جانشينان ارسطو در لوكيون كه برشمردم بهره برده است ( ريوو 4 ) . 2 - اريستوكلس « 127 » مسنى استاد اسكندر افروديسى را تاريخ فلسفه است بيش از نه دفتر ( ريوو 5 ) . 3 - خالسيديوس « 128 » گزارشى بر تيمائوس افلاطون به نام اسيوس « 129 » اسقف قرطبه ميان سالهاى 296 و 357 نوشته و در آن گزارش آدراسطوس را به ما شناساند ( ريوو 5 ) . اين سه دفتر از ميان رفته و در نگارشهاى پسينيان پاره‌هايى از آنها مانده است . 4 - آئتيوس « 130 » ( سدهء 1 و 2 ) كه دربارهء انديشه و پندار ( دگماتون ) پيشينيان دفترى ساخته و بايد هم از ثئوفرستوس گرفته باشد . بنوشتهء ديلز « 131 » آن همان اراء طبيعة فلوطرخس است ( دو چاپ بدوى و دايبر ) . 5 - آمونيوس كه بيرونى در الاثار الباقية در سرگذشت فيثاغورس ( 64 چ 2 ) نيز در D . I . I ) 67 ( از آراء الفلاسفه او ياد كرده است ( هاملين 2 - ريوو 1 : 522 ) . ابن نديم ( 309 و 313 و 314 ) از اين دفتر او ياد نكرده است . در دائرة المعارف پاولى و ويسووا از آمونيوس پسر هرمياس اسكندرانى و استاد پلوتينوس و بنيادگذار گروه نوپلاتونى ( لاروس سدهء 20 ) و از آمونيوس ساكاس « 132 » ( باربر ) ( سدهء 2 و 3 ) و آمونيوس گراماتيكوس اسكندرانى و آمونيوس كاهن مصرى سال 389 نگارندهء فرهنگ مترادف ياد شده

--> ( 126 ) - Dercullides ( 127 ) - Aristocles ( 128 ) - Chalcidius ( 129 ) - Osios ( 130 ) - Aetius ( 131 ) - Diels ( 132 ) - Sakkas